Zaleszczyki, położone w dawnym województwie tarnopolskim, były w okresie II Rzeczypospolitej jednym z najbardziej niezwykłych kurortów kraju. Położone nad Dniestrem miasto słynęło z wyjątkowo łagodnego mikroklimatu, który przyniósł mu miano „polskiej riwiery”. 

W 1928 r. Zaleszczyki uznano za uzdrowisko o charakterze użyteczności publicznej. Przyjeżdżali tu zarówno plażowicze oraz kuracjusze, jak i dzieci cierpiące na osłabienie organizmu, krzywicę czy gruźlicę. Rozwojowi miejscowości sprzyjała także kolej. Trasa Gdynia–Zaleszczyki była najdłuższym połączeniem pasażerskim II Rzeczypospolitej i liczyła 1314 kilometrów.

Jednym z najcenniejszych symboli miasta był barokowy ratusz. Wzniesiony w połowie XVIII w. z inicjatywy króla Stanisława Augusta Poniatowskiego (1764–1795), stanowił znakomity przykład dawnej polskiej architektury kresowej. Budowla pełniła funkcję zameczku myśliwskiego i wyróżniała się bogatą symboliką historyczną. 

Bramę wjazdową od strony zachodniej zdobił litewski herb Pogoń, natomiast nad wschodnią bramą znajdowała się monumentalna figura rycerza, zniszczona w 1919 r. Ratusz był nie tylko architektoniczną ozdobą miasta, ale również świadectwem historycznego dziedzictwa dawnych Kresów Rzeczypospolitej.

Pod koniec lat 60. XX w. ratusz wysadzono w powietrze i rozebrano, a w jego miejscu postawiono pomnik Lenina.