W czasach Rzeczypospolitej Obojga Narodów Sukurcze leżały w powiecie lidzkim, na terenie województwa wileńskiego. W XVIII w. były własnością Tadeusza Narbutta, podkomorzego lidzkiego. Od drugiej połowy XIX w. majątek należał do rodziny Pileckich. W dwudziestoleciu międzywojennym Sukurcze znajdowały się na terenie województwa nowogródzkiego.

Budynek dworu dłuższą elewacją zwrócony był ku ogrodowi, a frontem ku podjazdowi. Zewnętrzne ściany wykonano z drewna otynkowanego na biało. Dwór wyróżniał się wysokimi oknami i przestronnymi wnętrzami. Budynek przykrywał duży czterospadowy dach, a konstrukcja dworu opierała się na wewnętrznych ścianach wykonanych z cegły.

Dwór otaczała zieleń, której szczególną ozdobę stanowił rozłożysty, wiekowy kasztan rosnący nieopodal głównej części budynku. Wewnątrz domu znajdowało się prawdopodobnie 20 pokoi. Niektóre pomieszczenia posiadały gładkie sufity ozdobione rzeźbionymi dekoracjami. W pokojach znajdowały się również kominki i piece wykonane z kolorowych kafli.

W 1926 r. Witold Pilecki, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej z 1920 r. oraz kampanii polskiej 1939 r., przejął zarząd nad rodzinnym majątkiem pod Lidą. Na stałe osiedlił się w Sukurczach po ślubie z pochodzącą z Ostrowi Mazowieckiej nauczycielką Marią Ostrowską. To tutaj przyszły na świat ich dzieci – Andrzej i Zofia. Pilecki aktywnie działał na rzecz lokalnej społeczności. Założył kółko rolnicze oraz mleczarnię, której był prezesem. Pomimo licznych obowiązków znajdował również czas na pisanie wierszy i malowanie. W dworku w Sukurczach stworzył kilka obrazów religijnych wykonanych techniką freskową.

Majątek w Sukurczach został zniszczony przez władze komunistyczne. Z relacji Andrzeja Pileckiego, syna rotmistrza Witolda Pileckiego, wynika, że: „Sukurcze zostały kompletnie unicestwione w 1956 r. w ramach celowych działań rugowania polskości z Kresów. Groby naszych dziadków w kaplicy rozkopano w poszukiwaniu złota”. Wykarczowano drzewa, a staw zasypano. Po dworze w Sukurczach nie zachowały się widoczne ślady.