Jeden z najbardziej rozpoznawalnych amantów polskiego kina okresu międzywojnia. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, rozwijając talent aktorski w Państwowym Instytucie Sztuk Teatralnych. 

Szybko związał się z warszawskimi scenami teatralnymi, m.in. z Teatrem Kameralnym. Występował także na dużym ekranie – był królem Zygmuntem Augustem w dramacie kostiumowym „Barbara Radziwiłłówna”, pierwszym polskim filmie wyemitowanym przez stację telewizyjną 26 sierpnia 1939 r.

Do roku 1939 wystąpił w ponad 10 polskich produkcjach filmowych. Dalsze miały być realizowane w Hollywood, bo tuż przed wybuchem II wojny światowej Zacharewicz podpisał kontrakt z amerykańskim studiem filmowym, United Artists.

Podczas kampanii wrześniowej w 1939 r. walczył w szwadronie łączności Mazowieckiej Brygady Kawalerii. W październiku 1942 r. został aresztowany przez Gestapo pod zarzutem udziału w produkcji fałszywych dokumentów dla ukrywających się w Warszawie Żydów.

Wywieziono go do niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Auschwitz. Tam 16 lutego 1943 r. prawdopodobnie podano mu zastrzyk fenolu w serce lub rozstrzelano go pod Ścianą Śmierci. 

Dla spragnionych wiedzy: 

S. Janicki, W starym polskim kinie, Warszawa 1985

B. Januszewski, Kino pod okupacją: Wojenne losy i postawy polskich filmowców (1939-1945), Gdańsk-Warszawa 2021, s. 188-191 

Marek Teler, Amanci II Rzeczypospolitej, Warszawa 2022