Stojący niegdyś na placu im. Mikołaja Kopernika, w pobliżu bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pomnik św. Jana Nepomucena był najstarszym tego rodzaju obiektem we Włocławku. Dokładna data jego powstania nie jest znana. Najprawdopodobniej wzniesiono go w pierwszej połowie XVIII w., niedługo po kanonizacji Jana Nepomucena, która nastąpiła w 1729 r. za pontyfikatu papieża Benedykta XIII. 

Pierwsza zachowana wzmianka o nim pochodzi z 1770 r. Wówczas kanonik Grzegorz Strzelecki ufundował nową tablicę, zastępującą wcześniejszą, zniszczoną przez upływ czasu. Znajdująca się na cokole figura przedstawiała świętego – czeskiego męczennika z XIV w., patrona chroniącego przed powodziami, a także opiekuna mostów i rzek – w stroju kapłańskim, z palmą męczeństwa w dłoni oraz z palcem przy ustach. Gest ten symbolizował dochowanie tajemnicy spowiedzi, z którą tradycyjnie wiąże się kult św. Jana Nepomucena.

Z zachowanych do dziś fotografii wynika, że figura świętego była ustawiona na wysokim cokole, posadowionym na ceglanej podmurówce, a całość otaczała metalowa balustrada. Kult św. Jana Nepomucena cieszył się we Włocławku dużą popularnością. Święty był otaczany szczególną czcią jako patron chroniący mieszkańców przed powodziami, co w mieście położonym nad Wisłą miało istotne znaczenie.

W 1940 r. Niemcy zburzyli go wraz z kilkoma innymi włocławskimi pomnikami, m.in. upamiętniającymi poległych żołnierzy 14. Pułku Piechoty oraz marszałka Józefa Piłsudskiego.