Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Tarnopolu powstał dzięki staraniom polskiego duchownego Bolesława Twardowskiego. Świątynia została zbudowana w latach 1903 – 1908 według projektu znanego architekta i profesora Politechniki Lwowskiej, Teodora Talowskiego.

Budynek utrzymano w stylu neogotyckim, wzbogaconym o wpływy modernizmu i secesji. Dominująca nad miastem wieża kościelna, mierząca 62 metry, pełniła nie tylko funkcję sakralną, lecz także była wykorzystywana jako… wieża strażacka. We wnętrzu świątyni znajdowały się marmurowe figury Chrystusa Ukrzyżowanego oraz Matki Boskiej, przekazane w darze w latach 1909-1910 przez Ludwika Punczerta. 

W 1911 r. fronton kościoła ozdobiono rzeźbami św. Jana Ewangelisty i św. Józefa, wykonanymi przez lwowskiego artystę Piotra Wojtowicza (Wójtowicza). Dopełnieniem wystroju były witraże autorstwa malarza Feliksa Michała Wygrzywalskiego.

Pierwsze uszkodzenia świątynia poniosła już w czasie I wojny światowej, jednak szybko je naprawiono. W 1933 r. odbyło się uroczyste poświęcenie ołtarza głównego. Niestety, podczas II wojny światowej kościół ponownie uległ zniszczeniom.

W 1949 r. przeprowadzone badania wykazały, że budowla znajduje się w stanie awaryjnym, co władze sowieckie wykorzystały jako pretekst do podjęcia decyzji o jej rozbiórce. Najpierw zdemontowano wieżę, a w 1954 r. pozostałą część świątyni wysadzono w powietrze. Na miejscu dawnego kościoła w 1959 r. otwarto dom towarowy.